foto's: De Hef in Rotterdam (1938 en 2013)

foto: Wim Scheffers (1909 - 1994)

blogbericht: Zittend in het Markdal

Ik zit in het Markdal aan een zij-arm van rivier de Mark, in een tussengebied zonder paden. Niemand te bekennen. Het gras loopt naar beneden en gaat na een paar stompjes struik over in sprietjes riet. Er liggen een paar keien (door mensenhanden neergelegd? Nederland kennende vast wel en ook niet zonder reden, die ik nu echter niet bedenken kan). Dicht aan het water krijgt het riet groene topjes.

Het water raakt hier in een stroomversnelling en maakt een hol, vol, plonzend, ploiiinnnnnk geluid. Dan kloeink-kloeink kabbelend, dan weer stromend. Achter me klinkt het doffe getik van een specht in de verte, heel even maar. Ganzen vliegen gak-gakkend over. Een vogel maakt een fuut fuut geluid, geen idee of het er ook werkelijk een is. Drie kleine meeuwen scheren schor door de lucht.

Het is bewolkt met een paar blauwe gaten. Rechts zijn de wolken wattig, in elkaar overlopend van witgrijsblauw naar donkergrijsblauw, daaronder een variant met meer wit en de onderste laag eindigt in witzalmroze. Op links perst de zon plots een lichtbundel stralen door de nauwe doorgangen in de donkergrijze wolkenmassa. Ze wint langzaam terrein en beschijnt de molshopen die in grote getale door het gras bollen. Dan breekt de zon helermaal door en verwarmt mijn linkerwang en oor. Een sportvliegtuigje komt ronkend over. De brug in de verte flikkert en schittert alsof er een gloeiendhete asfaltweg voor ligt. Het is vijf graden Celsius.

citaat uit: Medereizigers, over de liefde tussen mensen en dieren. Rudy Kousbroek

 

Gelukkige mensen en bier

Ik ben met een vriendin in restaurant de Beyerd. Het enige café restaurant in Breda dat zijn eigen bier brouwt. Alle gerechten worden dus bereid met bierbrouwsels. De sfeer is ongedwongen, de bediening kundig en vrolijk, het eten goed. Voordat onze biefstuk komt, krijgen we een amuse van het huis: artisjoksoep met daarbij een snee zelfgebakken brood, gemaakt met de mout die overblijft na het bierbrouwen.

Een vrouw alleen, rond de 40 stapt binnen: kort haar, sportief type, zelfverzekerd met een open en zachte blik. Ze bestelt een groot glas speciaalbier. Wanneer haar eten komt, kijkt ze naar haar bord, lijkt te danken en gaat rustig eten. Een groep hoogopgeleide 30’ers en 40’ers schuift aan aan de grote tafel naast ons. Het alfamannetje, lijkend op een verlopen soapster, neemt het woord. Zijn speech kabbelt door de ruimte, zo nu en dan bevestigd door de groep met een bescheiden lach. Dan neemt alfamannetje twee (type van Binsbergen, je weet wel van Jiskefet), voor wie de speech bedoeld was, het woord. Hij dankt als een gelukkig man het bier en de mensen. Ook de woorden ‘project’ en ‘resultaat’ komen veelvuldig voor. Onvoorstelbaar hoe iemand met zo weinig woorden zo’n lange speech kan houden. Hij praat hard, de groep lacht hard. De vrouw zit ontspannen te eten. Ze neemt haar laatste slok speciaalbier. Ze ziet er gelukkig uit.

foto: water aan bosrand

foto's: werk van Katharina Grosse in De Pont

 

 

 

 

 

 

foto's: dank voor stank

taartje voor de boer die paardenmest gaf voor de moestuin